Rozdział 1 "Wschód Księżyca"

Rozdział  1

Wschód Księżyca

To wszystko dzieje się za szybko.
Atak, przemiana i dziwny chłopak…

Może zacznę od początku.

Nazywam się Messlia Loosen. Mam 16 lat i mieszkam w Zwoleniu – małym mieście w Polsce. Moje włosy są długie, falowane i czarne, przetykane kolorowymi pasmami, oczy wielobarwne, twarz owalna, rysy ostro zarysowane. Zazwyczaj noszę dżinsy, koszulki z nadrukami i wygodne buty.

Do tej pory żyłam w miarę normalnie – o ile za normalne życie można uznać ciągłą tułaczkę po domach dziecka i poprawczakach.

Tak było do dziś.

Zapowiadało się zwyczajnie – na 5.00 do szkoły, do 12.50 lekcje, później angielski, niemiecki i muzyka.

Ale potem stało się to, o czym śniłam w najgorszych koszmarach – przemiana.

- Cześć, Ewka! – krzyknęłam. – Do jutra!

- Do jutra, Mess! – odpowiedziała moja najlepsza przyjaciółka Ewa Kindajczyk, po czym dodała - Pamiętaj o piosence!

               - Ok! Pa!

            -Pa!

            Po zajęciach poszłam do pobliskiego parku, by odpocząć po 3 godzinnych próbach tańca, śpiewu i gry na gitarze lub fortepianie. Usiadłam na ławce, wyciągnęłam zeszyt od polskiego i zaczęłam pisać pracę domową z języka polskiego, gdy nagle koło mnie stanął jakiś facet ubrany jak jakiś biznesmen.

            - Potrzebuje pan czegoś? – zapytałam podnosząc na niego wzrok, jednocześnie powoli zbierając swoje rzeczy.

            - Tak, Messlin. – odpowiedział. – A Ty już wiesz najlepiej, czego potrzebuję.

            Nagle mężczyzna rzucił się na mnie i ugryzł mnie w ramię. Było to niemożliwe, ale ten człowiek gryzł jednocześnie moje  nogi, brzuch, plecy. 

             W tym momencie Słońce zaszło, a Księżyc stanął w pełni na rozgwieżdżonym niebie.

            Kiedy miał zadać ostateczny cios, obudziło się we mnie coś dziwnego. Mój wzrok, słuch i węch się wyostrzyły, a ja miałam wrażenie, że jestem jakimś stworzeniem w i l k o p  o d o b n y m. Nie wiedząc co robię, odepchnęłam tego mężczyznę i walnęłam go głową w czoło. Przez chwilę oszołomiona, stałam tam kilka sekund, czekając na to, aż się podniesie.

            Kiedy tego nie zrobił, przerażona, wróciłam do swojej postaci i już miałam się odwrócić i uciec, gdy ktoś z nieludzką siłą pociągnął mnie do tyłu.

- Co Ty zrobiłaś?! – syknął mi do ucha nieznajomy. – Prawie go zabiłaś, idiotko!

- Odwal się ode mnie, debilu! – powiedziałam.

Walnął mnie w głowę i szepnął mi do ucha, gdy traciłam przytomność:

- Nigdy Cię nie zostawię, Mess. Nigdy.

Rozdział 2 jutro lub jeszcze dziś.

Komentujcie! Chętnie się dowiem, jak się Wam podoba! ;)

                                       

                                                                                         /Maggie